Wie gebruikten er als eersten stijgbeugels bij het paardrijden?

In 8e eeuw verspreidde de stijgbeugel, en daarmee de basis voor de cavalerie, zich door heel Europa. De vinding kwam uit Azië, waar de slimme manier om de balans van de ruiter te verbeteren al eeuwen bekend was.

In 8e eeuw verspreidde de stijgbeugel, en daarmee de basis voor de cavalerie, zich door heel Europa. De vinding kwam uit Azië, waar de slimme manier om de balans van de ruiter te verbeteren al eeuwen bekend was.

William H. Riggs

De stijgbeugel wordt gezien als een van de belangrijkste uitvindingen in de geschiedenis, die de manier van oorlog voeren drastisch veranderde.

Met hun voeten stevig in de stijgbeugels konden ruiters veel beter in balans blijven en meer kracht achter een aanval zetten zonder dat ze van hun paard vielen.

De stijgbeugel kwam in de vroege middeleeuwen naar Europa, en er zijn exemplaren gevonden in graven in Hongarije uit ongeveer de 7e eeuw.

Waarschijnlijk kwam de beugel naar Europa met het Euraziatische nomadenvolk de Avaren, dat zich in het huidige Hongarije vestigde.

3500 v.Chr.:

Het paard wordt tam gemaakt in het huidige Kazachstan.

700 v.Chr.:

De Assyriërs gaan als eersten hun paarden zadelen, met dikke, gevoerde dekens.

200 v.Chr.:

Indische ruiters gebruiken een touw met aan elk uiteinde een lus voor de grote teen.

De Avaren hadden de stijgbeugel waarschijnlijk weer opgedaan in China. Hij werd ontwikkeld door de Jin-dynastie (3e-5e eeuw) en verspreidde zich naar de rest van Azië.

De eerste schriftelijke Europese bron die stijgbeugels noemt, is het oorlogshandboek Strategikon, dat aan de Byzantijnze keizer Mauricius (539-602) wordt toegeschreven.

Het werk beschrijft de uitrusting van de keizerlijke cavalerie, waarbij staat dat de zadels ‘twee ijzeren treden’ moeten hebben.

Volgens historicus George T. Dennis wijst het feit dat de Byzantijnen er nog geen woord voor hadden erop dat het Byzantijnse Rijk de stijgbeugel nog maar kort kende.