Veel katholieke priesters nemen het niet zo nauw met het celibaat.

© Artgate Fondazione Cariplo

Hoe is het celibaat ontstaan?

Sinds 1123 is het voor katholieke priesters verboden om te trouwen – en seks te hebben. Maar hoe werd het celibaat onderdeel van de katholieke kerk?

8 mei 2019 door Bue Kindtler-Nielsen

Al sinds de beginjaren van het christendom is het celibaat een heet hangijzer. Geïnspireerd door Jezus en de apostel Petrus, die volgens de Bijbel nooit trouwden, kozen sommige vroege bisschoppen voor een leven zonder partner. 

Pas op het Eerste Lateraans Concilie in 1123 werd bepaald dat seks taboe was voor katholieke geestelijken.

Priesters zijn anders dan vorsten

Officieel was dat omdat de priesters afstand moesten doen van wereldlijke zaken om dicht bij God te kunnen staan. 

Het was echter ook een manier voor de kerk om zich ondanks zijn enorme macht te onderscheiden van wereldlijke vorsten. 

Door het ontbreken van erfgenamen zorgde de kerk er tevens voor dat rijkdommen in eigen bezit bleven. 

Katholieken gaan het verst

De andere grote godsdiensten zijn wat minder streng voor hun geestelijken.

Jodendom: Joodse religieuze leiders hebben nooit een celibaat gekend. Sterker nog, trouwen geldt als een plicht.

Boeddhisme: Traditioneel leven boeddhistische monniken celibatair, maar niet in alle stromingen. Zo mogen Japanse geestelijken sinds 1872 trouwen.

Islam: De islam spoort iedereen aan te trouwen en veroordeelt seks buiten het huwelijk. Sommige sekten in China kennen het celibaat. 

Bekijk ook ...