Huid maakte Vikingschild extra sterk

Nieuw Deens onderzoek wijst uit dat de Vikingen zeer robuuste schilden konden maken dankzij hun kennis van houtbewerking en leerlooien.

Nieuw Deens onderzoek wijst uit dat de Vikingen zeer robuuste schilden konden maken dankzij hun kennis van houtbewerking en leerlooien.

Tom Jersø/The Viking Shield Project, Shutterstock

Zacht leer gemaakt van schapenhuid ving schokken op en zorgde ervoor dat vijandelijke bijlen afketsten op de Vikingschilden. Dat blijkt uit Deens onderzoek.

Koos de Viking voor ongelooid leer, dan kreeg het schild een stijvere, hardere bekleding die de rand sterker maakte. De Vikingen maakten lichtgewichtschilden door een houten plaat te overtrekken met huid van hun beesten.

Bijlen en schilden behoorden tot de standaarduitrusting van Vikingkrijgers.

© Jacob Nyborg Andreassen, Vikingeborgen Trelleborg/Nationalmuseet

Nieuwe methode laat zien hoe huid bewerkt is

‘Huid was het plastic van die tijd. De eigenschappen en duurzaamheid van leren producten liep sterk uiteen, afhankelijk van de gebruikte diersoort en de manier waarop de huid werd behandeld,’ aldus archeoloog Rolf Warming.

Hij leidt de werkgroep van experts van de Society for Combat Archaeology, de Deense School of Conservation en de universiteit van Aarhus. Ze hebben een methode ontwikkeld om fragmenten van schilden uit de Vikingtijd te analyseren.

De methode maakt het mogelijk de diersoort te bepalen en – wat geheel nieuw is – te zien hoe de huid is behandeld.

Vervolgens werd in een apart project een getrouwe kopie van een Vikingschild gemaakt, waarvan de sterkte met behulp van scherpe wapens werd getest.

Schild kon vijand ontwapenen

‘Tot onze grote verrassing was het schild goed bestand tegen een klap van een tweehandige bijl. De bijl bleef zelden in het schild steken, doordat de aanval werd geabsorbeerd door de leren bekleding. De rest van de kracht werd weggeleid als we het schild bewogen,’ vertelt Warming.

‘Het schild hield zich ook goed bij de impact van pijlen, speren en zwaarden. Het zwaard bleef soms wel in het schild steken, en hoewel het nooit heel diep kwam, was het er nauwelijks nog uit te krijgen. Uit IJslandse saga’s weten we dat de Viking als dat gebeurde zijn schild omdraaide en de vijand ontwapende.’