Vuile wapens in de oudheid

Gifpijlen moesten Alexander de Grote tegenhouden

De Perzen en Scythen doopten hun pijlen in slangengif en scheerling voordat ze de vijand ermee doorboorden.

Toen Alexander de Grote de Perzen in 325 v.Chr. aanviel, verdedigden de Perzische boogschutters zich met gif. Voor de strijd doopten ze hun pijlpunten in slangengif. Al meteen werden de tegenstanders door duizenden giftige pijlen gespietst.Pijlen met gif waren in de oudheid al een veel beproefd chemisch wapen. Schutters konden met hun bogen het gif over lange afstanden schieten, en behalve in slangengif drenkten ze hun pijlen ook wel in scheerling, bilzekruid of nieskruid. Het gif schakelde de vijand niet in één keer uit, maar bewerkstelligde verlammingsverschijnselen of een langzame, pijnlijke dood.

Alleen al het gerucht over gifpijlen kon een leger op de vlucht jagen. Als mogelijke vijanden tevoren wisten dat ze een gruwelijke dood door gifpijlen riskeerden, bedachten ze zich wel twee keer of vielen ze minder enthousiast aan, maar zelfs gifpijlen konden de veroveringstochten van Alexander de Grote in Azië niet stoppen. De meest gevreesde boogschutters met gifpijlen waren de Scythen, een ruitervolk van de vlakten ten noorden van de Zwarte Zee en de Kaspische Zee. Ze waren fanatieke schutters met een dodelijke precisie, en elke krijger kon zeker 200 pijlen naar het slagveld meevoeren.

Effectiviteit: 2 van de 5