10 vliegende misbaksels uit WO II

De militaire industrie in de VS, Groot-Brittannië, Rusland, Duitsland, Italië en Japan produceerde tijdens de Tweede Wereldoorlog in totaal 794.665 vliegtuigen.

Dit enorme aantal, afkomstig van het Statistisch Bureau van de VS, bevat veel effectieve oorlogsmachines als de Spitfire, de Hurricane, de Messerschmitt Bf 109, de Hawker Tempest, de Mosquito en de Stuka.

Maar er was ook een serie misbaksels die nooit in de lucht hadden mogen komen en vaak geen invloed hadden op de uitkomst van de oorlog. Wij nemen er een aantal onder de loep.

1. LWS-6 Zubr: Lelijkerd die nooit in gebruik kwam
De in Polen ontwikkelde LWS-6 Zubr had eigenlijk een passagiersvliegtuig moeten worden, maar toen de Poolse luchtvaartmaatschappij LOT in 1935 drie Amerikaanse DC-2-toestellen kocht, maakten de PZL-fabrieken in Lublin een militaire variant met plaats voor bommen van 1200 kilo.

Maar het prototype stortte tijdens een testvlucht op 7 november 1936 neer, omdat de vleugelconstructie de krachtige motoren niet kon dragen. Toen de constructie steviger was gemaakt, konden er minder bommen mee, want het vliegtuig mocht niet te zwaar worden. Bovendien werd piloten aangeraden het landingsgestel niet op te trekken tijdens de vlucht, omdat het regelmatig niet uitklapte.

Kwam nooit in gebruik

De Poolse luchtmacht kocht 15 exemplaren van de buitengewoon lelijke Zubr, maar die werden nooit gebruikt. Toen nazi-Duitsland Polen in september 1939 aanviel, werden de meeste vliegtuigen op de grond verwoest. De Duitse luchtmacht nam de rest in beslag.

De Duitsers konden echter beter met het vliegtuig overweg, en het werd tot in 1942 voor trainingsdoeleinden gebruikt.

2. Breda Ba.88: Trage elegantie
De Italiaanse Breda.Ba.88 was een elegant toestel. De slanke romp was zijn tijd vooruit, en het jaar na zijn eerste vlucht in 1936 vestigde hij een nieuw snelheidsrecord met 518 km/h, en in 1938 haalde hij 554,36 km/h over een afstand van 100 kilometer.

De snelle Ba.88 leek het perfecte oorlogsvliegtuig.

Maar toen het toestel in militaire dienst kwam, begonnen de problemen. De bepantsering leidde tot een flinke gewichtstoename, en de montage van zwaar geschut deed de aerodynamica geen goed.

Dit betekende dat de twee motoren veel te klein waren geworden. En toen ze bovendien werden uitgerust met zandfilters voor de operaties in Noord-Afrika, was de topsnelheid nog maar 250 km/h.

Toestel had luchtruim voor zichzelf

Na de ervaringen met de eerste levering annuleerde de staat het contract, maar vroeg Breda wel door te gaan met de productie zodat de fabriek niet gesloten hoefde te worden.

De toestellen deden het redelijk in de eerste oorlogsjaren, maar vooral omdat er niet veel geallieerde vliegtuigen in de lucht waren in het gebied, waardoor de trage Ba.88 het luchtruim vrijwel voor zichzelf had.

3. LaGG 3: Een gelakte doodskist
”Niet-strategisch materiaal" moest gebruikt worden voor de bouw van de jager LaGG 3. Hierdoor was het hele skelet van berkenhout gemaakt, dat in ruime mate beschikbaar was in de Russische bossen, en een behandeling met bakeliethoudende lak moest hem beschermen tegen vocht.

De LaGG 3 stond bekend als het modernste vliegtuig van die tijd, en nadat Stalin hem in massaproductie liet nemen, werden er 6258 exemplaren gebouwd.

Maar bij de Duitse invasie in 1941 kreeg de LaGG 3 ernstige problemen. Door technische moeilijkheden met de nieuwe Ki-106-motor was deze vervangen door de betrouwbare Ki-105. Maar die was niet zo sterk, waardoor de LaGG 3 geen partij was voor de Duitse jagers. Bovendien had het houten skelet de neiging om te splijten als het geraakt werd door kogels.

Hierdoor kreeg het vliegtuig zijn bijnaam: LaGG stond eigenlijk voor Lavotsjkin Gorboenov Goedkov, maar de piloten noemden het ”Lakirovanny Garantirovanny Grob”, of "gegarandeerd een gelakte doodskist”.