Columbus vlucht naar Spanje

Ondanks deze tegenslag gaf Columbus niet op. Volgens de priester Las Casas, die Columbus kende en na zijn dood zijn reisjournalen redigeerde, verliet Columbus Portugal in het geheim, omdat hij ‘bang was dat de koning hem zou tegenhouden en oppakken’.

Waarom Columbus daar bang voor was, is onduidelijk. Misschien had hij nog een schuld. Misschien kwam het door zijn achterdochtige, mysterieuze karakter. In elk geval ging hij in 1485 naar Spanje. De nu 34-jarige Columbus veranderde bij aankomst nog eens van naam en werd Cristóbal Colón.

1485 werd een bloedig jaar in het Spanje van koningin Isabella en koning Ferdinand. Een paar jaar eerder hadden zij de Spaanse Inquisitie ingesteld, en in de lente vlamden de ketterbrandstapels als nooit tevoren. Columbus had nu veel ervaring in het aanknopen van vriendschappen met machtige mensen die hem bij zijn zaak konden helpen. In 1486 mocht hij bij het koningspaar op audiëntie komen om over zijn project te vertellen. Columbus pakte het slim aan en vertelde de vrome Isabella dat de expeditie vooral tot doel had de christelijke boodschap in Azië te verspreiden.

De op geld beluste koning Ferdinand maakte hij lekker met de gigantische rijkdommen in Azië. Het koningspaar luisterde geïnteresseerd en stelde een wetenschappelijke commissie in die de beweringen van Columbus moest onderzoeken. De commissie wees het project af – Columbus’ berekeningen van de reisduur konden niet kloppen.

Toch bleef Columbus verbonden aan het hof, waar hij goed bevriend raakte met een aantal bekeerde Joden die elke gelegenheid benutten om zijn zaak te bepleiten. Een van hen, Luis Santangel, was de persoonlijke raadgever van het koningspaar. Maar de jaren verstreken zonder dat Columbus een stap verder kwam. Toen viel in 1492 Granada, het laatste islamitische bolwerk in Spanje. Columbus probeerde het nog één keer en met hulp van Santangel, die een deel van de expeditie wilde financieren, verwierf hij de steun van koningin Isabella. In de vroege ochtend van 3 augustus 1492 voeren Columbus en zijn mannen de haven uit naar het westen.

Land in zicht

Volgens Columbus zou de reis over de Atlantische Oceaan drie tot vier weken duren, maar dat bleek bijna twee keer zo lang te zijn, en meermaals stonden de manschappen op het punt om te muiten. Ze waren bang dat ze Spanje niet zouden terugzien. Maar in de nacht van 12 oktober zagen de bemanningen op de drie Spaanse schepen eindelijk land. In de ochtendschemering gingen de Spanjaarden aan land op het eiland dat inheemsen Guanahani noemden. Volgens priester en geschiedschrijver Las Casas nam Columbus het eiland in bezit met de koninklijke banier en de woorden: ‘Voor de koning en koningin’.

Waar Columbus precies was is nog een raadsel. Wel zijn wetenschappers het erover eens dat het eiland bij de
Bahama’s in de Caribische Zee hoort. Columbus doopte het San Salvador, maar het interesseerde hem zo weinig dat hij er nooit terugkeerde. Columbus had verwacht aan de andere kant van de oceaan paleizen met gouden daken en een hoogontwikkelde lokale bevolking te vinden. Dus werd hij verrast door de bewoners van het eiland, die ‘naakt rondliepen zoals ze door hun moeder op de wereld waren gezet – ook de vrouwen’.

De zeevaarder was ervan overtuigd dat hij Azië had bereikt en dat Japan, China en India vlakbij lagen. De vloot voer verder en bereikte Cuba. Toen hij hier het woord ‘Cubanacan’ hoorde, dacht Columbus dat het over de groot­khan van China ging. Maar de groot­khan en het goud waarover Marco Polo schreef waren nergens te vinden.

Tot slot kwamen de Spanjaarden bij een eiland dat ze Hispaniola doopten – het huidige Haïti. De bevolking vertelde dat er dichtbij een enorm continent lag. Columbus concludeerde dat dit Cathay moest zijn – China. Het eiland moest daarom Cipangu zijn – Japan. Hij had zijn doel bereikt. Christoffel Columbus had de zeeroute naar Azië gevonden.

• Vorige Pagina 3 van 4 Volgende