Opstand in Libië gaat terug tot oudheid

De inwoners van Parijs zijn gewend aan plechtige staatsbezoeken, maar in juli 2007 keken ze toch even hun ogen uit. Vergezeld door een kameel en 30 vrouwelijke lijfwachten – allen maagden – kwam kolonel Kaddafi bij het Élysée-paleis aan voor de erewacht en een diner met president Sarkozy.

Zonnige toekomst voor Kaddafi

De toekomst zag er voor de Libische leider zonniger uit dan ooit. De Britse premier was op bezoek geweest in Tripoli, en Silvio Berlusconi had Kaddafi hartelijk ontvangen in Rome. President Bush had het handelsembargo tegen Libië opgeheven en de VN hadden het vertrouwen uitgesproken dat Libië zitting kon nemen in de Veiligheidsraad.

Maar de opstand in 2011 bracht verandering in die situatie. Niet alleen voor de man die al 42 jaar de leider van Libië was, maar ook voor het land als eenheid.

Op dit moment is het land niet verenigd in de socialistische staat die Kaddafi voor ogen stond, maar verdeeld in de mix van stammen, clans en zelfstandige provincies die het gebied in de loop van de geschiedenis gekenmerkt heeft.

Italie creëerde Libië

Als geografisch begrip gaat de naam Libië terug tot de oudheid, toen de Grieken heel Noord-Afrika aanduidden als Libië. Het gebied dat nu Libië wordt genoemd, bestond ooit uit drie verschillende provincies – Cyrenaica, Fezzann en Tripolitanië – met elk een andere etnische samenstelling.

Het kwam bij niemand op om dit gebied Libië te noemen, totdat een Italiaanse geograaf het begrip gebruikte in 1903. Zijn vaderland nam die naam over toen het in 1911 het gebied veroverde op het Osmaanse Rijk.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog verloor Italië de kolonie aan de geallieerden, die de oorspronkelijke namen weer in gebruik namen: de Britten bestuurden Tripolitanië en Cyrenaica, en Frankrijk ontfermde zich over Fezzan.