600 man slopen het Waldorf Astoria

Maar ondanks alle grootspraak liep het project al meteen vertraging op. Wegens de overlast voor bewoners had het stadsbestuur grote sloopmachines op Manhattan verboden. Het van forse blokken steen gebouwde Waldorf Astoria moest daarom met de hand worden gesloopt. 600 mannen haalden het hotel met sloophamers en breekijzers steen voor steen uit elkaar. Zelfs ’s nachts klonk het gehamer en geboor van de met schijnwerpers verlichte bouwplaats.

Terwijl de bouwvakkers dag en nacht doorwerkten, hield Smith lange vergaderingen met ingenieurs en ondernemers over de planning. Om tijd te winnen besloot hij met het graafwerk voor het fundament te beginnen voor het puin was opgeruimd. Telkens als slopers een deel met de grond gelijk hadden gemaakt, kwamen bouwvakkers beton storten voor de fundering. De een ging het
Waldorf Astoria met hamers te lijf, terwijl verderop de ander met springstof probeerde een gat te slaan in de granietbodem van Manhattan.

Bewapend met pneumatische hamers maakten ze gaten in het gesteente en vulden deze met dynamiet. Daarna werden de gaten door een bulldozer met matten gevlochten staal bedekt, zodat
er geen losgekomen rotsblokken op 5th Avenue terechtkwamen. Tegen het lawaai van de arbeidsplaats was echter geen kruid gewassen. Buurtbewoners zaten maanden in het kabaal van zware boren en vrachtwagens die om de vier minuten de bouwplek af reden.

Na vijf maanden werd de 28.529e en laatste lading puin, graniet en aarde per vrachtauto naar de haven afgevoerd. Hier werd het op een praam overgeheveld en vervolgens 30 kilometer verderop in de Atlantische Oceaan gedumpt.

Aangeleverd als bouwpakket

In maart 1930 was het Waldorf verdwenen. De bouwvakkers hadden een bouwput van 12 meter diep gemaakt met daarin de 210 betonnen fundamenten die het Empire State Building moesten gaan dragen. Nu was het tijd om in de hoogte te gaan werken.

Vrachtwagens met bouwmateriaal reden af en aan. Alle onderdelen waren bij de leveranciers voorzien van een code die aangaf waar ze kwamen te zitten en met welke hijskraan ze
opgetakeld moesten worden. Als een gigantisch bouwpakket kwamen alle onderdelen op de juiste plek, door een stroom vrachtwagens volgens een strak schema aangeleverd.

Op de bouwplaats zelf werd al even nauwkeurig gewerkt. Eerst zetten de bouwvakkers 210 verticale draagbalken van staal in de betonnen fundamenten. Die werden in een razend tempo verbonden met honderden horizontale staalbalken in een traliewerk dat alsmaar hoger en hoger werd. 80 uur nadat de draagbalken uit de hoogovens in Pennsylvania kwamen gerold, zaten ze op hun plaats in het Empire State Building.

‘Als alles goed liep, konden we in tien dagen 14,5 verdiepingen bouwen. Staal, cement, muren, alles. De constructie was in feite een grote lopende band waarin de band bewoog en het product zelf stil bleef staan’, zei een van de architecten achteraf.

Gloeiend staal vliegt door de lucht

De horizontale draagbalken werden met hijskranen op de verticale gezet en door klinknagelploegen vastgeklonken. De klinknagelwerkers waren het hechtste team op de hele bouwplaats. Ze hadden uren op de grond geoefend om dé manier te vinden om hun klinknagels zo snel en effectief mogelijk vast te zetten.

De werper verwarmde de nagels tot ze roodgloeiend waren. Daarna verzamelde hij ze met een meterslange tang en gooide ze in één vloeiende beweging onderhands naar de vanger, 25 meter hoger op het stalen skelet. Die ving ze op in een emmer en stak elke hete, zachte nagel in een gat. Een derde man, de houder, duwde zo hard hij kon tegen de ene kant van de kop van een klink­nagel, terwijl de pistoolman met een pneumatische hamer het spitse uiteinde platsloeg. De nagel koelde door de grote druk af, trok samen en versmolt vrijwel volledig met het gebouw. De beste klinknagelploeg kon in een werkdag van acht uur wel meer dan 500 nagels vast­zetten, ruim één per minuut, en hun tempo was bepalend voor de voortgang van de rest van de constructie.

• Vorige Pagina 2 van 3 Volgende